Sinoć je u beogradskoj galeriji “Singidunum” otvorena prva samostalna izlozba akademskog slikara iz Crne Gore Milutina Obradovića.

Uspeh koji je njegova izložba pod nazivom “Dodir za ljubav ” nedavno doživela u galeriji Kulturnog centra u Novom Sadu, nagoveštava da će i u glavnom gradu Srbije mladi umetnik doživeti punu afirmaciju.

Ne samo po broju posetilaca, već i po medijskoj pažnji kojom je propraćena njegova izložba u Vojvodini, govori da pred sobom imamo slikara koji je već doživeo puno poštovanje i uvažavanje i kome se otvaraju nove i veće perspektive.

Miloje Popović Kavaja na otvaranju je rekao:

Dok smo danas Milutin i ja pili kafu u legendarnom restoranu Kolarac, na nekoliko metara odavde, i posmatrali građane i strane turiste kako mirno i sa uživanjem šetaju, po sunčanom vremenu u podne, starim stazama ulice Knez Mihaila , a čelo mi se mrštilo gledajući kako se kod samog Kalemegdana nadvijaju dva velika krana kao dva crna gavrana, slikar reče, odgovarajući mi na jedno moje pitanje:

“Nisam ti ja, brate moj, čovjek velikih gradova. Ja volim da živim u manjim mestima, pa ću ostati u mom Bijelom Polju, a kad treba biću i u Podgorici i u Beogradu. I gdje treba. Volim prirodu i vetrove koje oni sa lišćem nose iz okolnih šuma i sa planina.”

Svojim slikama, kojih ima dvadesetak, i čijem otkriću sada prisustvujemo, Milutin Obradović je ipak došao nama u pohode, čineći nas sretnim da možemo videti njegove umetničke kreacije. One nas prenose u njegove maštarije iz detinjstva i sadašnjosti, koje su se ujaslile snovidnim kolorima profila konja, koji su jedan od simbola čovekovog života na zemlji i hiljadugodišnji prijatelji i saveznici. Milutinove slike spajaju dva grada koji u svom prefiksu imaju reč belo ili bijelo.

Beli grad Beograd i nekadašnje Bijelo Polje u dolini koji preseca reka Lim, a Beograd preseca Sava koja beži u Dunav. U njegovim slikama, a moramo ih duže gledati, negde su sakrivene i bele rade, koje su nekada bujale kroz dolinu iz koje je izrastao grad i po kojima je dobio ime. A Kalemegdan, koji gleda na dve reke, pun je cveća i zelenila koje se tu, kao i u Bijelom Polju, rađaju već hiljadama godina.

Kako je uspeo Milutin Obradović da njegova maštovitost i slike stignu i do dvorova saudijskih kraljeva i na mnoga druga mesta ovde i onde i u svetu- to je njegova tajna. Dar prirode i marljivog rada i razmišljanja, to je sigurno. Iz njegovih slika se vidi da je on pesnik i književnik, jer taj spoj, kao kod Mome Kapora, može da porodi ovako jedinstvene i koloritne eksponate.

Junaci Milutinovih slika nisu pali sa neba, kao neki dar njemu, i samo njemu, jer su konji kroz istoriju slavljeni u mnogo prilika, isto toliko koliko i junaci koji su jahali. Damjanov Zelenko, Jabučilo Vojvode Momčila, Šarac Kraljevica Marka, uvek napojen rujnim vinom kao i njegov jahač, Đogan Banović Strahinje i mnogi drugi ostali su i slavljeni u našem narodu kao junaaci koji su bili neustrašivi u svim bojevima,pobeđivali ili padali, ali ostajali upamćeni za vekove.

Podsetimo se i Pegaza, koji je prenosio munje i gromove Zevsu, pa Bukefala Aleksandra Velikog, a i konja kojeg je rimski senator Kaligula prozvao u počasnog građanina Rima i senatora, jer nije izgubio ni jednu trku. Konj je veliki prijatelj i saborac čoveka, ali i njegova velika ljubav i inspiracija, koju je Mlutin Obradović uspeo da oplemeni kroz svoje bjelopoljske slike, koje nam ulivaju, svojim vizurama i raznovrsnošću, nadu da oko nas uvek postoje lepote koje ne možemo lako otkriti.

Prema narodnom verovanju konji nose i duše umrlih, a njihovo rzanje najavljuje sreću. Zato, druženje sa ovim slikama, može da nam donese samo radost i oči pune boja i radosti -čitavu vreću. Hvala Milutinu za ove poklone svom narodu i umetnosti, koje će on nastaviti i dalje da daje, jer su pred njim velika polja i Bijelo Polje, velika budućnost kojoj on jaše u susret.

http://www.b92.net/kultura/vesti.php?nav_category=1087&yyyy=2016&mm=04&dd=23&nav_id=1123509